خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٨

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

بعد از سوقات وعدهء لطف * امروز همان رسيده گيريد

يك چند چو دولتم در اين شهر * گرد در خود دو ديده گيريد

از بار گران انتظارم * بىطاقت و قد خميده گيريد

از بهر زياد و كم دلم را * يك روز دگر طپيده گيريد

اين قطعه كه معنىاش تقاضاست * از مادح خود شنيده گيريد

چون ملك بود ز مالك الملك * يك گوشه از آن نديده گيريد

يعنى كه ز كشت همّت خويش * يك كردو « 1 » را نچيده گيريد

* * *

فهمى آن ديگدان آتش كفر * كه در او آتش و بال افتد

گرم هم صحبتىست با حاتم * همچو آتش كه در زغال افتد

* * *

حاتم روسياه را فهمى * جان فدا كرده عشقباز شده

پيش ازين بود بندهء محمود * اين زمان بندهء اياز شده

و له فى الغزليّات

آه آتش‌نفسان را اثرى مىباشد * آتش سوختگان را شررى مىباشد

روز اگر نالهء ما را نبود حسن قبول * گريهء شام و دعاى سحرى مىباشد

سنگ طفلان خورد آن كس كه هواى تو كند * شجر عشق تو را خوش ثمرى مىباشد

آنچنان موج‌خور بحر خيالت شده‌ام * كه به غير از تو ندانم دگرى مىباشد

* * *

( 1 ) . كردو - كرت ، هر قطعه از زمينى كه در آن كشت كنند .