خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٤

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

تفصيلش ار بيان كنم آيد دلت سبك * گر رخصت است عرض كنم مجملى از آن

دارم هواى آنكه كنم روى زرد را * از خاك راه شاه نجف رشك ارغوان

نه زاد راه دارم و نه مركب و نه صبر * از بهر آنكه بر سر راه است كاروان

ليكن ز زاد فارغم از بهر آنكه هست * روزىدهنده تا نفس آخرين ضمان

امّا علاج راحله‌ام كس نمىكند * جز همّتت كه عرشهء عرشش بود مكان

مىخواهم از طويلهء جودت تكاورى * چون آه من جهنده و چون اشك من روان

چون طالعت به قوّت و چون همّتت بلند * چون بيعت تو محكم و چون دولتت جوان

تمثال او كشد چو مصوّر نَفَس نَفَس * محكم كند ز تندى او كلك در بنان

بر پشت او نشيند اگر فارس خيال * بايد به هر دو دست نگهداردش عنان

تا طى كنم به دولت تو آن طريق را * مالم جبين صدق بر آن خاك آستان

گويم كه يا إله به آن سرورى كه داد * دختر به او نبّى و از اين بود شادمان

كان خيّرى كه باعث اين خير گشته است * تا حشر از عروس جهان باد كامران

* * *