خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٣

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

خون در مسام بسته شود سرخ بيد را * باد نهيبت ار گذرد سوى بوستان

از كهكشان مزرع قدر تو مانده است * اين جادّه كه يافته شهرت به كهكشان

بردم به يمن مدح تو اى افتخار مُلك * با بار فاقه‌گوى فصاحت ز همگنان

گر زانكه روزگار مرا تربيت كند * گوى سخن برون برم از جمله شاعران

در روز طبع ثانى من در زمانه نيست * باشد گواه اين سخنم صاحب الزمان

گاهى كه بر « 1 » سمند تفكّر شوم سوار * با ماه هم‌ركابم و با مهر هم‌عنان

آيد گهى كه در طيران باز طبع من * باشد شكارگاه وى آن سوى آسمان

تا چند رخش لاف توان تاخت حسرتى * خاموش شو كه سر ننهى در سر زبان

دريادلا ز بد مدديهاى روزگار * دارم غمى كه سوزدم از شرح آن لسان

دايم براى بنده بلايىست در كمين * دايم براى سينه خدنگىست در كمان

از يك طرف علاقهء طفلان بىپدر * از جانب دگر غم قرض برادران

امّا غمى كه تازه به من رو نهاده است * هرگز نديده ديدهء گيتى غمى « 2 » چنان

( 1 ) . اصل : در . ( 2 ) . اصل : غم .