خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨١

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

كه تيغ مهدى بختم ز غيبت كبرى * براى كشتن دجّال فاقه كرد ظهور

به درگه تو مرا ره نمود طالع سعد * به مجلس تو مرا بار داد بخت صبور

كنون به غير كفت نيست باعث رزقم * اگرچه رزق جهانى از آن شود مقدور « 1 »

عروس طبع مرا واجب است بر تو جهاز * كه هست مشعله‌اش بر مدايحت محصور

اگر ز حُلّهء جودت نگشت حجله‌نشين * عجب نباشد اگر تا به حشر ماند عور

* * *

ز آه ظلمى كه طى نموده فلك * پيش از اين اى به معدلت مشهور

در زمان عدالت تو رسد * تا تلافى آن ستم به ظهور

آنقدر ره كه آمده‌ست ، رود * به قفا مُسرع سنين و شهور

مدّت عمرت ار چه روز ازل * كرده تقدير مثبت و مسطور

ليك از بهر طول اين مدت * كه مضاعف كند خداى غفور

بعد از اين ره به ركبه قطع كند * رهنورد سنين و پيك شهور

* * *

ز آنسان ز جور چرخ شدم زار و ناتوان * كاندر ته دل آنچه نهان بود شد عيان

جسمم چنان ضعيف شد از غم كه بر بدن * بار سرم به اين سبكىها بود گران

ز آنسان شدم ضعيف كه با سايه‌ام اگر * كس بر ترازويى نهد از بهر امتحان

چون جنبش آورد به ترازو ز فرط ثقل * او بر زمين مكان كند و من بر آسمان

مويم سياه و قامت من گشته منحنى * از بس كه بار فاقه و فقرم بود گران

( 1 ) . اصل : معذور .