خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٠

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

هميشه اهل جهان را بود ز فرط امل * اميدها ز خداوند خالق جبار

مرا اميد كه با اين دو نازنين سَرْوَت * هميشه باشى و باشى ز هر دو برخوردار

* * *

هزار شكر كه آمد مظفّر و منصور * اجلّ افضل اعظم خدايگان صدور

سمىّ احمد مرسل امير شمس الدين * كه افتخار به ذاتش كند سپهر غيور

زمين ز كوكبه‌اش بس عجب نباشد اگر * به گوش چرخ رساند غريو كوس غرور

نگارخانهء خوانش « 1 » كه چرخ ضابط اوست * قضا ز كاركنان گشته و قدر مزدور

قضا ز كلّهء بازش غذا دهد پس از اين * اگر به گوشهء بامش گذر كند عصفور

به جاى ميوه درخت شكوفه زر بخشد * اگر به باغ كند باد همّت تو عبور

زمانه تابع حكم تو در جميع مواد * سپهر پيرو امر تو در جميع امور

نشان طوع تو بر چهرهء صباح و مسا * كمند حكم تو در گردن سنين و شهور

كنون ز تمشيت طبع راستى طلبت * شده‌ست ديدهء احول برى ز عيب قصور

عجب نباشد اگر در صدارت تو شود * ز كحل تربيتت چشم صاد ، صاحب نور

هوس به طبع تو زان‌گونه شد برون از طبع * كه طفل راست طبيعت ز لهو و لَعْب ، نفور

ز صيت تقوى تو دهر آنچنان شده است * كه گوش گل نكند استماع لحن طيور

عجب نباشد اگر گويم از سياست تو * عقيم فاحشهء روزگار شد مستور

كه احتساب تو آن نوع بسته قانونى * كه نغمه‌اى نزند سر ز پردهء طنبور

فلك جنابا ، سى سال شد كه منتظرم * كه كى ز قصر اميدم برد زمانه قصور

تنم ز محنت افلاك كى شود فارغ * دلم ز انده ايّام كى رسد به سرور

نكرده كس مدد من به نيم قطرهء آب * مگر كه ديده ، و آن هم ز طالع من شور

به آن رسيده كه نوميد گردم و گويم * كه روز قسمت روزى نبوده‌ام به حضور

( 1 ) . اصل : خاهش .