خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٧

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

باد هر حرفى ز نام نامىات تا روز حشر * زينت و آرايش منشورِ مُلكت جاودان

* * *

به چشم خلق چنان شعر و شاعرى شد خوار * كه گشته طبع من از شعر و شاعرى بيزار

بدان سبب كه مركب ز شعر باشد شرع * به آن رسيده كه گردد چو شعر بىمقدار

خداى عزّ و جلّ آفريند ار مرغى * ز درّ و لعل و زبرجد ز پاى تا منقار

براى صيد وى ار جان دهند خلق جهان * به جاى دانه فريبش به لؤلؤ شهوار

سرايد ار به مثل مصرعى به وقت صفير * به ارزنى نكنندش دگر هواى شكار

چرا به كار چنين ، عمر را كنم ضايع * چرا به شغل چنين ، طبع را دهم آزار

روم هميشه به ويرانه‌اى و در كنجى * به جيب فكر برم سر فرو چو بوتيمار

براى جستن لفظى چنان شوم باريك * كه از مضيق بدن آيدم نفس دشوار

به زور طبع نشانم به سينهء معنى * ز شست فكر خدنگ خيال تا سوفار

هزار گونه گهر بايدم به مثقب فكر * براى زيب سخن سُفت در دل شب تار