خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٣

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

به نور وادى ايمن نمىشود روشن * دلى كه گشته ز دود عداوت تو سياه

خلافت تو و آن ناقصان ، به نزدِ خرد * حديث حملهء شير است و حيلهء روباه

در آن مصاف كه از جنبش زمين و زمان * ز رستخيز قيامت شوند خلق آگاه

فلك به رعشه درافتد ز كرّ و فرّ نفير * زمين به لرزه درآيد ز هاى و هوى سپاه

پى نشاندن خاك مصافگه ، باران * ز گرد معركه سوى زمين نيابد راه

چو ذو الفقار كشى از براى نصرت دين * به خصم روى نهى خالصا لوجه اللّه

كَنند خيمه از آن بوم اهل كفر و ز بيم * زنند بر در دروازهء عدم خرگاه

تبارك اللّه از آن دست و تيغ كز اثرش * هنوز سردمد از نهروان به جاى گياه

تبارك الله از آن بازويى كه از مددش * خلل‌پذير نگردد ستونِ دين إله

بلند مرتبه شاها در آن نفس كه كنم * ز شاهراه بقا پاى آرزو كوتاه

كشم ز كاسهء پرزهر دهر دست و ز غيب * مرا به مايدهء ارجعى زنند صلاه

زبان فسوس‌كنان ، نطق ، معذرت‌گويان * به پيش طاق اميد افكنم كمند نگاه