خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٢

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

چنان ضعيف و نحيف است تن كه ديوارى * گرم به راه شود تكيه‌گاه ، بىگه و گاه

كسى كه موى شكافى كند به علم نظر * جدا نسازد جسم مرا ز پيكرِ كاه

به چشم عالميان خوار و زار گرديدم * زهى زمانهء خوارى فزاى عزّت كاه

جماعتى كه بر ايشان نگه نمىكردم * كنون به من ز تكبّر نمىكنند نگاه

بر آن سرم كه نهم رو به خاك درگاهى * كه آفتاب بود سُدّه بوسِ آن درگاه

كنم شكايت اين قوم عرضه بر شاهى * كه بىمحبّت او طاعت است محض گناه

امام مشرق و مغرب امير كلّ امير * وصىِّ احمد مرسل على ولى اللّه

به ردِّ شمس ز روزى كه امر كرده هنوز * ز شرم سايه فروبرده سر به خرقهء چاه

اگر ز كوه وقارش بر آب سايه فتد * بَدَل شود به سكون ، اضطرابِ طبع مياه

ز آفتاب قيامت شوند خلق ايمن * اگر به سايهء لطف تو آورند پناه

بر آفتاب مقدّم بود ستارهء صبح * كه رو نهد به جناب تو بامداد پگاه

عبير خاك درت هركه را حُنوط شود * رسد ز غيب به گوشش نداى طابَ ثراه