خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٩

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

آييد ملايك به طواف دل من * آرى دل من ، مقام ابراهيم است

* * *

امشب كه جمال يار منظور نشد * از پيش نظر خيال او دور نشد

از روزنه برنداشتم چشم اميد * تا روزنه همچو چشم پرنور نشد

* * *

از تندى خويت آرميدن نتوان * گستاخ در آن جمال ديدن نتوان

گر روى تو ذره‌اى دهد نور به رنگ * خالى به هزار جان خريدن نتوان

* * *

خورشيد ، رخ مهوش ابراهيم است * مه ، نعل سُم ابرش ابراهيم است

جبريل كه پروانهء شمع ازل است * پر سوختهء آتش ابراهيم است

* * *

آن بت كه مثل به خوبى و خوش سخنىست * ما را با او محبّت برهمنىست

بازار بتان شكست آرى آرى * ابراهيم است و كار او بت‌شكنىست

* * *

تا چند دلا پيرو تدبير شوى * در راه محبّت همه تقصير شوى

اى سينهء بىسوز بسوزى يا رب * وى نالهء بىاثر گلوگير شوى

* * *

پيداست چو مى ز شيشه خون در تن ما * پرتو بيرون داده دل روشن ما

تا روز قيامت ننشيند از پا * گر شعله لبى تر كند از روغن ما

* * *

از ضعف بدن سوز نهانم پيداست * چون شعلهء آتش ، رگ جانم پيداست

عشق تو ز بس كه داغ بر داغ نهاد * چون پنبهء داغ استخوانم پيداست

* * *