خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٨

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

شبها من و سرود غم و ناله‌هاى زار * داود كو كه گوش نهد بر زبور من

شام اجل كه رسم سوال است مرده را * مسكين فرشته‌اى كه درآيد به گور من

* * *

از يك نگه تو دل شد از دست * مسكين چه كند تُنگِ شراب است

در عهد تو عافيت نديديم * آن نيز چو بخت من به خواب است

* * *

شوخىاش چون پرده از رخسار زيبايى كشد * غمزهء او ميل در چشم تماشايى كشد

به كه از آغاز نايد در ميان عاشقان * هركه انديشد كه انجامش به رسوايى كشد

حاتم آن ساعت كه بگشايد سر گنج سخن * خامهء رد بر سخاى حاتم طايى كشد

* * *

از فيض سحرخيزى بگشوده خداى من * درهاى اجابت را بر روى دعاى من

اين گريه كه من كردم تا حشر اگر كاوند * الماس برون آيد از خاك سراى من

* * *

دمبدم صد شعله آتش از دلم سر مىكشد * سينه‌اى دارم كه دوزخ را به دم درمىكشد

عشق چون محروم خواهد ناظران را از نگاه * انتقام اوّل ز يعقوب پيمبر مىكشد

* * *

چه حالت است كه روشندلان كوى نياز * نه موسىاند و چو موسى هميشه بر طورند

و له فى الرباعيّات

امروز جهان به كام ابراهيم است * خورشيد فلك غلام ابراهيم است