خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٧

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

ناقهء ليلى ز وادى ره سوى مجنون نبرد * با وجود آنكه پر طى كردهء اين راه بود

* * *

كدام ماه در اين محمل است حيرانم * كه پاى ناقه ز شادى نمىرسد به زمين

* * *

ناقهء ليلى چو ز مجنون گذشت * مىرود و رو به قفا مىكند

* * *

عشق چون خواهد كند هنگامه گرم * ليلىاى « 1 » بر روى مجنون مىكشد

* * *

طراوت گل رويت ز گريه‌هاى من است * صفاى آينهء حسنت از دعاى من است

اگر وفا طلبم مىكنى جفا چكنم * هميشه كار تو برعكس مدّعاى من است

من از جفاى تو چون سركشم كه تا دم مرگ * كمند مهر تو در گردن وفاى من است

فتادم از نظر هركه بود در عالم * هنوز چشم بدانديش در قفاى من است

* * *

روى زمين ز زمزمهء عاشقان پر است * آرى ز گفتگوى محبّت جهان پر است

بىپارهء جگر نرود آه من به چرخ * زين لعل پاره‌ها طبق آسمان پر است

شست كرشمهء تو ندانسته ماندگى * از كثرت خدنگ توام جسم و جان پر است

پر گشته از تجلّى حسن تو كاينات * از پرتو جمال تو كون و مكان پر است

* * *

آهى كه ز دل خيزد رسواى محبّت را * در نُه فلك اندازد غوغاى محبّت را

صد نوح در آن طوفان بر باد دهد كشتى * شوقت چو به جوش آرد درياى محبّت را

جز خسته نمىيابم جز كُشته نمىبينم * هرچند كه مىپويم صحراى محبّت را

* * *

پرنور گشته طور محبّت ز نور من * موسى طور خويشم و اين است طور من

( 1 ) . اصل : لبلى .