خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٦

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

خانه‌ام باز منوّر شده بىچيزى نيست * يار بىپرده مگر در پس اين ديوار است

جذب دل داده چنين سر به ملاقات منش * ور نه او را ز من و همدمى من عار است

هركه را مىنگرم بىخبر افتاده ز شوق * همه مستند از اين باده كه بس هشيار است

* * *

چراغ دل كه نمىداد روشنى هرگز * تمام نور شد از پرتو محبّت تو

* * *

دين ندارم اگر از سبحه و زاهد ديدم * آنقدر حال كه از برهمن و زنّارش

* * *

اى دل آلوده به خون آمده‌اى * بيكس از آب برون آمده‌اى

به وصالى نرسيدى هرگز * چه كند كس تو زبون آمده‌اى

وادى عشق ره پرخطر است * تو به اين مرحله چون آمده‌اى ؟

* * *

در خرابات چه كار است تو را اى زاهد * خانقه نيست كه گويم به نماز آمده‌اى

* * *

تو اى پارسا از نمازم چه پرسى * فداى سر كافرى شد نمازم

* * *

نيست مجنون در ميان و ره ز نامحرم پر است * ليلى از محمل عجب دارم كه سر بيرون كند

* * *

شبم گرم از دل پرخون گذشتى * از اين درياى آتش چون گذشتى

گذر كردى ز آب ديدهء من * چه‌سان بىكشتى از جيحون گذشتى

گذشتى هرچه ليلى را به خاطر * يكايك در دل مجنون گذشتى

به قربان سرت گردم ملولى * مگر بر حاتم محزون گذشتى

* * *