خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٥

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

چنان مكن كه سر حرف شكوه باز شود * چنان مكن كه شكايت زبان دراز شود

چنان مكن كه شود رغبت انحراف مزاج * چنان مكن كه طبيعت بهانه‌ساز شود

چنان مكن كه ز بزم تو پا كشد حاتم * چنان مكن كه در دوستى فراز شود

* * *

دلم چون به جوش آيد از سوز عشقت * به دوزخ فرستد كه از جوش بنشين

* * *

مىچكد نور ز چشمم مژه برهم چو زنم * ديده‌ام بس كه در آن شعلهء رخسار امشب

* * *

از سوز سينه مشعله‌افروز آتشيم * آتش نه‌ايم ليك به صد سوزِ آتشيم

* * *

چه نگاه است كه سر در دل شيدا دارد * من اگر معدن الماس شوم جا دارد

غمزه‌اش قطع حيات همه كس كرد و كنون * چشم بر زندگى خضر و مسيحا دارد

در كنارش ننهد ديده بجز لخت جگر * هركه از روى نكو چشم تماشا دارد

* * *

سوى خود خواندى و از رشك كبابم كردى * به بهشتم طلبيدى و عذابم كردى

امشب از رشك حريفان مژه بر هم نزدم * چه نمك بود كه در ديدهء خوابم كردى

* * *

سرير ناز به هرجا كه حسن بنهاده * نياز برزده دامن به خدمت استاده

هزار خضر برآرد سر از زمين بقا * اگر به خاك چكد قطره‌اى از اين باده

* * *

همه كس را هوس باغ و سر گلزار است * به سر دوست كه گل در نظر من خار است

همه شب غمزهء او مىخلدم در سينه * همه روز از اثر آن مژه‌ام خونبار است