خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٤

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

به چشم گو كه در فتنه بر جهان بندد * ره بلاى قضاهاى آسمان بندد

بلا به عهد تو بسيار پيشِ خود برپاست * به غمزه‌گوى كه شمشير بر ميان بندد

به طوف كوى تو شبها نمىتوان آمد * مگر شبى كه اجل ، چشم پاسبان بندد

* * *

ما خان‌ومان خراب شراب محبّتيم * شد عمرها كه مست و خراب محبّتيم

گه خون دل خورديم و گهى پارهء جگر * پروردهء شراب و كباب محبّتيم

حجّت چه حاجت است كه لوح و قلم گواست * ما سطر اوّلين كتاب محبّتيم

حاتم در اين جريده كسى در حساب نيست * گر ما محاسبان حساب محبّتيم

* * *

از پاى تا به سر همه داغ و جراحتيم * سرپابرهنگان ديار ملامتيم

حاتم نمىرويم به هر در براى زر * گر مفلسيم ، مفلس حاتم طبيعتيم

* * *

چون كسى با او نشيند باده رويارو خورد * بايدش ظرفى چو دريا هركه مى با او خورد

عقل روحانى كه پهلو مىزند با جبرئيل * بر سر كوى محبّت سنگ بر پهلو خورد

عاقبت از طعنهء اغيار گشت از من ملول * صد بلا بر گفتگوى مردم بدگو خورد

عشق را بايد چو حاتم خوش طبيعت عاشقى * كز سر رغبت اگر زهرش دهى نيكو خورد

* * *