خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٣

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

به دام افتاده‌ام بيهوده عجزى مىكنم حاتم * نه آن صيدم كه بند از پاى من صياد بگشايد

* * *

هر بامداد خورشيد آيد به خانهء او * تا روى زرد مالد بر آستانهء او

بر تن ز ناتوانى رگها نمود و گويند * مانده‌ست اين نشانها از تازيانهء او

* * *

گهى كه نازفروشى به چشم بر عشوه * هزار يوسف مصرى و يك نگاه از تو

تمام عمر تو شد حرف آنچنان حاتم * كه در وجود نيامد بجز گناه از تو

* * *

هر ناوكى كه فتنه ز تركش برون كشيد * آخر چو نيك مىنگرم در كمان توست

* * *

كشيد غمزهء او تيغ و من فتاده به عجز * چو مجرمى كه دم قتل زينهار كند

خمار هجر به جانم رسانده‌اى حاتم * مگر شراب اجل دفع اين خمار كند

* * *

طراوت گل رويت ز گريه‌هاى من است * صفاى آينهء حسنت از دعاى من است

اگر وفا طلبم ، مىكنى جفا ، چه كنم * هميشه كار تو برعكس مدّعاى من است

فتادم از نظر هركه بود در عالم * هنوز چشم بدانديش در قفاى من است

* * *

تا كى جفا بر اين دل اندوهگين كنى * خود را بر اين مدار كه با ما چنين كنى

از جانب تو گر شود اندك اشارتى * سربازيى كنم كه تو خود آفرين كنى

* * *

امشب به كه برخوردى و مهمان كه بودى * اى كان ملاحت ، نمك خوان كه بودى

صد ديده و دل هر طرف از بهر تماشا * حيران تو بودند ، تو حيران كه بودى

مىآيى و صد قافلهء اشك ز دنبال * خونابه‌كش ديدهء گريان كه بودى

* * *