خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٢

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

روزى كه شد ز خاك محبّت سرشت ما * كردند مهرِ سبزخطان سرنوشت ما

تخمى فشانده‌ايم ولى برق معصيت * ترسيم پرتوى دهد آخر به كشت ما

از دير منع ما مكن اى پير خانقه * شايد به از بهشت تو باشد كنشت ما

مستغنييم ما ز بد و نيك روزگار * يعنى يكىست دوزخ ما و بهشت ما

حاتم كدام نيك ز ما و تو شد پديد * خامش كه خاك بر سر اين خوب و زشت ما

* * *

بگو تا به كى بىتو دلمرده باشم * تو سرگرم عيش و من افسرده باشم

به راه عدم مىروم با خيالت * به‌هرحال جانى بدر برده باشم

* * *

بس كه دوشينه علم زد ز دلم شعلهء آه * شمع ، انگشت برآورد كه سبحان اللّه

* * *

مرا كه گفت كه دل در وفاى او بندم * به هرزه رفتم و خود را در آتش افكندم

مرا كه زار ببايد گريستن بر خويش * ببين نهايت بىغيرتى كه مىخندم

به قيد عشق مرا جان برآمد اى حاتم * به آن كرشمه كه اوّل هنوز دربندم

* * *

بيمار محبّت غم بهبود ندارد * پرواى زيان و طمع سود ندارد

جز نور نمىخيزد از آن شعله كه آتش * شمع لگن خوبى او دود ندارد

* * *