خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٠

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

آن زمان چون تو درآيى به نبرد * با مخالف شوى اندر پيكار

جهد از غايت حدّت بيرون * از مسام تو عرق همچو شرار

استخوان تن گردان سازد * سم يكران تو همراه غبار

كرّ و فرّ تو چو ظاهر گردد * روح قدسى كند از عرش فرار

لشكرى را بكشى در نفسى * كه دم تيغ نبيند آزار

با هوا قهر تو گر آميزد * ابر تا حشر شود آتشبار

تو به هرجا كه شوى سايه‌فكن * كاه با كوه زند لاف وقار

چون كنم وصف تو زين پس كه فتاد * طبع را آلت افكار از كار

كاخ قدر تو بود برتر از آن * كه كند طاير انديشه گذار

چون قضا ديد كه از دولت تو * نكته‌دان گشتم و شيرين گفتار

هرچه در مخزن خود داشت نهان * همه بر خاطر من كرد ايثار

سرفرازا ، نه از آن طايفه‌ام * كه ندانند يمين را ز يسار

جمله آرايش مجلس به قبا * همه چون صورت قالى به وقار

همه را دست غرض بر سينه * همه را دوش طمع بر ديوار

همه چون نقطهء موهوم ، حقير * همه در دايره و نى پرگار

همه را دفتر معنى در پيش * همه را بردن اشعار شعار

نه ازيشان سخنى در افواه * نه ازيشان غزلى در اقطار

ده كفن بر سر هم پيچيده * چار زانو زده بر صفّه بار

به خدا لايق آنند اين قوم * كه به گردن فكنىشان دستار

تا به كى حاتم ازيشان گويى * قصه كوته به دعا دست برآر

تا كند خسرو خاور هر روز * جا بر اين منظرهء زرّين كار

كاخ قدر تو ز انواع حلل * باد آراسته چون روى نگار

و له فى الغزليّات

يافتيم از برهمن فيضى كه غيرت مىبرد * تار تسبيح ملك بر رشته زنّار ما