خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٩

[ 20 . ] مولانا كمال الدين حاتم

در گشايد چو ضميرت به جهان * چكد از ديدهء شبكور انوار

فى المثل راى رفيع ار خواهد * كه به خورشيد دهد سُكْن و قرار

جاش در دايرهء ذره كند * كه مكن خارج اين عرصه مدار

ابد الدهر بدان سرعت سير * ننهد پاى برون از پرگار

مِهر ، زرّين شده در ايوانت * خويش را سوده مگر بر ديوار

پرتو مهر تو پيرايهء نور * شعلهء قهر تو سرمايهء نار

كبريايت چو ميان بگشايد * كشد از تنگى عالم آزار

ريزه‌خوارِ نِعَمَت هر منعم * زير بار كرمت هر جبّار

بتوان كرد شمار نِعَمت * ريگ ، روزى كه درآيد به شمار

هست چون دست تو ضامن ، گردون * گو بزن بر در روزى مسمار

مىتواند كه بدارد حفظت * ژاله را بر زبر سوزنِ خار

گر شود خوى تو از عيش نفور * ور كند طبع تو از ساز انكار

سزد ار بر لب سازندهء خويش * اوّل انگشت نهد موسيقار

رُمحِ تو گر فكند عكس به حوت * همه ساله فكند پوست چو مار

گر در آيينه نمايد شخصى * در زمانى كه تو آيى به گذار

به طريقى متزلزل گردد * كز سر عكس درافتد دستار

تيغ تيز تو بلا نيست ، نه تيغ * بل محيط است ، محيط قهّار

به تلاطم چو درآيد فكند * پشته پشته تن بىسر به كنار

روز هيجا كه به تحريك كمان * پر شود چشم يلان از سوفار

جمله از هيبت شمشير اجل * قطع امّيد كنند از اعمار

همه را بَكتَر و جوشن در بر * همه را آهن و پولاد حصار

كركس كينه به پرواز آيد * بركند ديدهء صلح از منقار

بحر خون معركه و جوشن‌پوش * دَم‌به‌دَم غوطه خورد ماهىوار

بازماند ز هجوم ارواح * چرخ از گردش و مهر از رفتار