خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٧

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

حيران چشمت مانده‌ام پرعشوه در كارم مكن * ساقى چو مستم كرده‌اى كمتر مرا پيمانه ده

ناصح به دُور چشم او ، مىگوييَم هشيار شو * مست و نصيحت اى خدا ، عقلى به اين ديوانه ده

* * *

از سفر اين بار دست داغدار آورده‌اى * خوش گلى اى نخل رعنايى به بار آورده‌اى

از شراب كهنهء آن جام حسن اى نوسفر * بهر ما سوغات چشم پرخمار آورده‌اى

* * *

آمد پى وداعم آن ماه كاروانى * امروز هم بكردى اى كاش مهربانى

در پيش راه وصل و بر دوش بار هجران * راهى به اين درازى ، بارى به اين گرانى

از چشم پرعتابش اى دل چو شكوه كردى * ديگر به خواب بينى ، آن عشوهء نهانى

* * *

سوزدم پيرانه‌سر حسنِ كمِ لولىوشى * كارگر در پنبهء خشك است اندك آتشى

* * *

زهره‌ام نيست كه احوال ز قاصد پرسم * بس كه انديشه كنم از خبر نوميدى

* * *

گر نامه را بشويى از گريه‌اى غضنفر * در دفتر تو باشد صدگونه روسياهى

* * *

دل كه در مشت از كمند آن پسر دارد كسى * همچو مرغى مىطپد كز دام بردارد كسى

در ديار بىكسى دل با خيال او خوش است * غم ندارد چون رفيقى در سفر دارد كسى

* * *

تو كه خو نمىتوانى كه كنى به مهربانى * به دل من است جورت بكن آنچه مىتوانى

شده عمر صرف هجران نشده وصال حاصل * تو بگو كه زنده باشم به كدام زندگانى

منم آن‌كه خوش درآيم ز در نيازمندى * ز تو آن زمان كه بينم همه ناز و سرگرانى