خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٦

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

دلم پرآتش و چشمم پرآب شد هر دو * دو خانه وقف تو كردم خراب شد هر دو

* * *

به خوابم كام حاصل شد ز لعل ميگسار او * دمى از عمر آسودم ولى بىاختيار او

* * *

تا به فراق خو كنم صبر كجا قرار كو * وعدهء وصل اگر دهد طاقت انتظار كو

باز به كوچهء هوس ، طفل مذاق مدعى * بىادبانه مىرود ، سيلى روزگار كو ؟

تا شده‌ام ستمكش مملكت محبّتش * مرحمتى نديده‌ام ، رحم در اين ديار كو ؟

يار و رقيب را به هم اين همه الفت از كجاست * شرم رقيب بر طرف ، تندى خوى يار كو ؟

* * *

چون مدعىست مصلحت‌انديش كار او * گر وعده‌اى دهد نكشم انتظار او

* * *

حديث درد من خواهد گذشتن پيش يار آخر * به جايى مىكشد اين داستان آهسته ، آهسته

* * *

بر رخ آتش‌وَشَش شد زلف عنبر بو گره * آرى آرى مىشود از آب و آتش مو گره

تا به جعد زلف آن ترك خطا شد دل اسير * شد مرا خون در جگر چون نافهء آهو گره

* * *

چون مرغ آزادم كنون از لطف بازم دانه ده * تا بستهء دامت شوم نازيم صيّادانه ده