خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٥

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

چون در بر آستانت اگر پا نهاده‌ام * آنجا ز بيم خوى تو بازايستاده‌ام

در عشق آرزوى تنعّم نكرده‌ام * هرگز قرار وصل تو با خود نداده‌ام

* * *

از آن مدهوشتر گشتم كه در محشر به هوش آيم * ز جام عشق او امروز خوردم ، بخش فردا را

* * *

نه غرض در وصل دارم نه شكايت از فراق * ساده‌لوحى بىزبان چون من نخواهى يافتن

* * *

بستهء زنجير عشقم پيچ‌وتاب من ببين * شعلهء شوقم سراپا اضطراب من ببين

از دل خودكام ، دايم مىشوم خار « 1 » و خجل * دشمنم پيوسته در پهلو ، عذاب من ببين

* * *

دل به هجران مىنهم در وعده‌گاه وصل او * بس كه نوميدم ز بخت واژگون خويشتن

* * *

به تو شرح غم هجران ننويسم كه مباد * اين حكايت ز زبان قلم آيد بيرون

* * *

نه صبر بىتو از اين بيشتر توان كردن * نه غير صبر علاجى دگر توان كردن

نه آرزوى تو گنجد تمام در دل تنگ * نه هرگز اين هوس از دل بدر توان كردن

* * *

ز نهايت تعلّق به تو دارم اتّحادى * كه تو هم نمىتوانى ز من احتراز كردن

* * *

عهد شباب و ما را در ديده اشك حسرت * بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران « 2 »

امروز مدعى هم گرييد در وداعم * كز سنگ گريه خيزد روز وداع ياران

* * *

( 1 ) . اصل : خوار . ( 2 ) . تضمين غزل سعدى است با مطلع فوق .