خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٤

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

يارا نه با رقيب بسى گفتگو كنم * تا در ميان تفحّص احوال او كنم

آسايش است آنچه به خاطر نمىرسد * آن روزگار نيست كه اين آرزو كنم

* * *

خواب خوشش تبه شد از نالهء صبحگاهىام * آه كه يك نفس نشد فرصت عذرخواهىام

خاك ره قناعتم سايهء ابر منّتى * گر به سرم فتد ، شود موجب روسياهىام

* * *

چون شام هجر نقش صبح وصال بندم * مانند خردسالان در عين گريه خندم

* * *

پيش آن گل خويشتن را خار ديدم سوختم * همچو خاشاكى به آتش تا رسيدم سوختم

* * *

عرق از درد مى روح‌فزا مىگيريم * گرو باقى عمر است كه ما مىگيريم

كشتگان دامن قاتل دم محشر گيرند * ما شهيدان غم عشق كه را مىگيريم

* * *

ز خوى يار چون انديشهء بسيار مىكردم * حديث آرزو از صد يكى اظهار مىكردم

* * *

گرچه از يار چو طومار به خود پيچيدم * هر كجا خواند مرا مايل او گرديدم

بىرخش خواستم از جانب آيينه صفا * كار برعكس خرد كردم و از خود ديدم

* * *

چنين كه با همه بدمهريت يقين دارم * ندانم از چه جهت با رقيب كين دارم

درآ به صلح ، كه با خشم خوى خواهم كرد * به روز غيرت اگر خويش را بر اين دارم

* * *