خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٢

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

گويى مرا كه وصل ميسّر شود به صبر * دانسته‌اى كه صبر ميسّر نمىشود

* * *

ببين كه آخر حسنش چه شور و شر دارد * بلى شراب كهن زور بيشتر دارد

ز اشكِ شيشه و ساغر مدام بارد فيض * چرا كه گريهء خونين‌دلان اثر دارد

* * *

هنوز آغاز عشق است اينكه راز خود نهان دارم * كند چون باده كار خود اثر معلوم خواهد شد

* * *

آن پسر پركار و دل فرمانبر و من ساده‌لوح * هر زمان بازى مرا از وعدهء ديگر دهد

* * *

آزار عاشق تا دهد ، قرب تو جويد مدّعى * ظالم تلاش منصب از بهر ستمكارى كند

* * *

دارم از عشق حياتى كه مماتش نبود * ذوق آن غمزه ندارم كه ثباتش نبود

موسى شوق كه بر طور طلب گستاخ است * طاقت شعشعهء پرتو ذاتش نبود

كيست كز بهر تو صد بار نميرد هر دم * غير از آن زنده كه امكان وفاتش نبود

تا نميرد ز كمند تو غضنفر نرهد * هركه در قيد حيات است نجاتش نبود

* * *

همچو شمع از آتش دل اشك ريزم بر كنار * در ميان آب و آتش كرده‌ام پا استوار

* * *

بگذشت روز وصل تو چون روزگار عمر * امشب خيال توست مرا يادگار عمر

* * *

مردم و گرمم ز تاب آتش سودا هنوز * سوختم چون شمع و دود دل بود برجا هنوز

* * *