خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٣٩

در نعت نبىّ اكرم ( ص )

نسيم لطف تو آن‌گونه ساخت طبع جحيم * كه عهد يارى بندد به بوستان آتش

عجب نباشد اگر از سر ستيزه نهد * دماغ قهر تو در طينت خزان آتش

دلم فسرده ولى طوطى زبان مرا * رسد ز شكّر نطق خدايگان آتش

اگر ز بيم تو بر خود فلك ببندد در * در آسمان زنى از راه كهكشان آتش

شها مراست زبانى به دولت مدحت * كه همچو آب از او مىشود روان آتش

مولانا ركن الدين مسعود

اى سخى در عاشقى خون خوردن و دم نازَدن * كار هركس نيست ، يا كار تو يا كار من است

* * *

هر دل كه سوخت خود را در آتش محبت * بايد پى تبرّك خاكسترش نگهداشت

اين دل كزو بجانم ، چون صيد زخمى اوست * بازش به او سپارم نتوان گرش نگهداشت

ميرزا ابو طالب سخى

سر دهم گر يك نفس اين آه آتشناك را * تا قيامت خرمى نبود بساط خاك را

جان نماند و دل كه در كوى تو خاكستر نشد * بعد از آن در پرده دار اين روى آتشناك را

وصل نامخصوص را دادم به اين هجران خاص * ما به از شهد دغل دانيم زهر پاك را

مير رفع الدين حسين

عرفى شيرازى نيز كه شرح حالش در مجلّد مربوط به شيراز خواهد آمد ، پيرو مكتب معنى طرازى است و عروس معانى را در الفاظ زيبا و فصيح زيورى شايسته بخشيده است ، مخصوصا معانى فيلسوفانه در برخى از ابيات به سخنانش طراز نيكو بسته است .

دهن خويش ببوسند و لب خويش مكند * چون در آيينه ببينند بتان صورت خويش

* * *

در دل ما غم دنيا غم معشوق بود * باده گر خام بود ، پخته كند شيشهء ما

* * *

چگونه مانع نظّاره‌ام شوى كه تو را * ز شوقِ روى تو سر تا قدم نگه خيز است

* * *

از آن به درد دگر هر زمان گرفتارم * كه شيوه‌هاى تو را باهم آشنايى نيست

* * *