خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤١

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

تا دل از تو نكَند ميل كمان ابرويى * پى دلدارى ما ناوك او آمده بود

* * *

وه نمىدانم كه جام مى خرابم مىكند * تا خيال نرگس ساقى به خوابم مىكند

* * *

زخم شمشير جفاى تو به مرهم ندهم * تا ازو چاشنى درد تو بيرون نرود

* * *

هركه ميرد بودش حسرتى از عمر عزيز * خستهء هجر تو در حسرت مردن باشد

* * *

عمر دراز خوبان آن سرو ناز باشد * اين قوم را الهى عمر دراز باشد

انديشهء دهانش در دل نهفته داريم * تا چند سينهء ما صندوق راز باشد

* * *

نپندارى كه در عشق تو برجا دير مىمانم * چو بر آتش سپندى مىنشيند زود مىخيزد

ز تاب شوق مىگويد رقيب اوصاف خطّ او * چه خرّم سبزه‌اى از آتش نمرود مىخيزد

* * *

چه الم گر غم او روزى هركس باشد * اينقدر هست كه صد همچو مرا بس باشد

* * *

جگر خون چون نگين از شوق لعل دلستانم بود * نبودم بىخراش سينه تا نام و نشانم بود

* * *

آن طفل رخ ز باده چو گلبرگ تر كند * ما را گمان نبود كه اين رنگ بر كند

حرفى نگويمش ز غم جانگداز خويش * ترسم كه در دلش سخن من اثر كند

چندين هوس بس است كه دارم ، كجا برم ؟ * مهرى كه آرزوى مرا بيشتر كند

* * *