خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٩

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

هرگز ازين نرنجم كش سرگرانيى هست * چون در ميان چشمش ناز نهانيى هست

من دانم و غم او اى دل مخور غم من * در عشق از تو باشد گر شادمانيى هست

* * *

نشان پاى سگت متّصل به ديده خوش است * گلى كه دست كسى هرگزش نچيده خوش است

به من رسيد ز نو سنگ يار خوش ثمرىست * اگرچه سخت بود ميوه نورسيده خوش است

غضنفر است و به عالم سفينهء غزلى * به بحر شعر گر افتد كسى جريده خوش است

* * *

نگرفت در او چون دم گرمم چه كنم آه * اين دم كه مرا كار به پيغام فتاده‌ست

* * *

نپندارى كه مردن بر من دلخسته دشوار است * كه جان در سينهء تنگم به درد دل گرفتار است

* * *

امروز هركه بود ز ما سرگران گذشت * گويا ز ما تو را گله‌اى بر زبان گذشت

ما طول و عرض شرح تمنّا نداده‌ايم * بر رقعهء توقّع ما مىتوان گذشت

* * *

حالى است مرا با تو كه نتوان به زبان گفت * حيرت نه چنان بسته زبانم كه توان گفت

* * *

در چشم ما خيالش اگر يادگار اوست * منّت نمىكشيم كه بىاختيار اوست

هرجا كه آهويىست شكار غضنفر است * آنيست آهويى كه غضنفر شكار اوست

* * *