خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٧

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

تنگى جنس محبّت بود و قحط وفا * سود كرد آن‌كه از اين شهر مسافر شد و رفت

* * *

چون گشت‌كنان ره به چمن آن صنم انداخت * صد مرتبه گل رخت به بالاى هم انداخت

چون خسرو عشق آمد و از غم سپه انگيخت * من كشته شدم شعلهء آهم علم انداخت

در ملك وجود از غم دل جان المى داشت * آسود كه خود را به ديار عدم انداخت

كى طعن توان زد كه غضنفر سگ آن كوست * يعنى نتوان تير به صيد حرم انداخت

* * *

گه دل دهم گهى جان ، آن شوخ تندخو را * هردم دهند چيزى طفل بهانه‌جو را

* * *

صبر كو تا بر سر رحم آورد يار مرا * شوق مىدانم كه ضايع مىكند كار مرا

طفل خود كام دلم بيمار چندين آرزوست * طاقت پرهيز كردن نيست بيمار مرا

* * *

از آن لب صد سخن در صحبت ياران شود پيدا * شراب آنجا كه باشد نقل مىخواران شود پيدا

به دل ذوقى رسد از سوز عشقش زاهدان را هم * چنان كز مى اثر در طبع هشياران شود پيدا

* * *

ز آن نوك مژگان الحذر ، كز گريهء نازست تر * امروز خود آبى دگر ، داده‌ست تيغ تيز را

* * *