خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٦

[ 19 . ] مولانا شجاع الدين غضنفر

گرمى دوشينه با ما داشتى امروز كو * شمع صحبت را نمىدانم چرا آن نور نيست

* * *

مرغ دل گر دام زلف يار خود را بازداشت * رشتهء وابستگى برپا ، سر پرواز داشت

باز چون پروانه خود را مىزنم بر آتشى * خويش را از عادت ديرينه نتوان بازداشت

* * *

بهانه‌جويى و هركس كه آرزوى تو دارد * هزار دغدغه در دل ز بيم خوى تو دارد

چو نوگلىست رقيبت خوشم به خار جفايش * چرا كه با تو نشسته‌ست و رنگ و بوى تو دارد

* * *

من بيدل و در دل تو را ، قصد دل‌آزارى هنوز * آن دل كه وقتى داشتم ، دارم تو پندارى هنوز

دوشينه گفتى كرده‌ام ياد فراموشان همه * گرد دل غافل مرا ، شايد به ياد آرى هنوز

هرگز غضنفر حاصلى از دانهء اشكت نشد * در شوره بوم آرزو اين تخم مىكارى هنوز

* * *

مىشوم گستاخ هرگه مهربانى مىكند * او به من كم‌لطفى از بسياردانى مىكند

اختلاط گرم او در آتشم مىافكند * غير پندارد كه با من مهربانى مىكند

* * *

سيل عشق آمد و در خانهء عيشم افتاد * آن عمارت كه تو ديدى همه باير شد و رفت