خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣١

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

رقيب هم سوى ما چشم مردمى نگشود * سگ تو جانب اهل وفا ، نگاه نداشت

* * *

مرگ ، عمرىست كه در هجر تو غمخوار من است * گريه ديرىست كه دور از رخ تو يار من است

همدمان تا سبب گريه نپرسند از من * هركه ميرد سبب گريهء بسيار من است

* * *

تنها منم به كلبهء تاريك و شمع من * تا در كدام انجمن است و چراغ كيست

* * *

بىحاصلىست كار من و بس كه غافلم * گويم به خود كه حاصل اين كارخانه چيست

* * *

ز تيغت بار منّت باد بر گردن شهيدان را * كه همچون سايه گستاخانه مىافتند در پايت

* * *

ز جيب پيرهنى ديده‌ام بر و دوشى * گواه حال ، گريبان چاك‌چاك من است

* * *

آن كس كه ز آتش روش سوختن آموخت * خورشيدپرستى به حقيقت ز من آموخت

دل پرده‌درى مىكند آن پرده فروپوش * كآيينه نمودى تو و طوطى سخن آموخت

زان سنگدل اكنون كه خرد عشوهء شيرين * خارا شكنى بايدش از كوهكن آموخت

* * *

بدوزخ كى شود روز جزا راضى گرفتارت * گر از هر شعلهء آتش نبيند نور رخسارت