خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٩

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

زاهد آن نيست كه پشمينه قبايى دارد * زاهد آن است كه فقرى و فنايى دارد

تا كه محرم شود اندر حرم حرمت دوست * همه كس گوش به آواز درايى دارد

گنهم چيست ، چه كردم كه مرا هجر سزاست * هر گنه عذرى و هر كرده جزايى دارد

* * *

وصل شد عام و نصيبى اين دل مسكين نيافت * شد جهان پرآب و ما را تشنگى تسكين نيافت

در خم آن زلف ديدم آن رخ عابد فريب * آنچه من در كفر ديدم ، هيچ‌كس در دين نيافت

كُشته بر خاكستر گلخن مرا ديدند و بس * هيچ‌كس ليكن پى بيگانه بر بالين نيافت

* * *

هجران اگرنه دست تطاول كند دراز * دست اجل به هيچ گريبان نمىرسد

بىزحمت فراق مجو راحت وصال * كس ناكشيده درد به درمان نمىرسد

پروانهء وصال كجا مُهر مىشود * تا نامهء حيات به عنوان نمىرسد

تشبيهى ار نه وعدهء ديدار او بود * روز جزا به هيچ بدن ، جان نمىرسد

* * *

كليد خلد مىدادم بهاى مژدهء وصلت * اگر كس مىخريد اينجا ، متاع آن جهانى را

* * *

در كه بينم كه دو بينى نه شعار است مرا * كيست غير از تو و با غير چه كار است مرا

جانم از دغدغهء بيهده فارغ گرديد * دل ز انديشهء بىفايده وارست مرا

* * *