خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٨

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

تا نپرسند ز من واسطهء خاموشى * به رفيقان ، به ضرورت لب من در سخن است

مست و مغرور و سخن نشنو و بيگانه نهاد * تند و ديوانه‌وش و سركش و « 1 » پيمان‌شكن است

* * *

چو يار پرده ز رخسار بر كران انداخت * غريو و غلغله در ملك كن فكان انداخت

به يك كرشمه كه آن چشم جاودانه نمود * هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

چو خواست قصهء زلف خود آشكار كند * حديث طرّهء شمشاد در ميان انداخت

تو را چه كار به اين گفتگوست تشبيهى * خُمش كه پرده ازين برنمىتوان انداخت

* * *

جَست تشبيهى ز دامت اى تغافل كار و تو * برنچيدى از ره اغيار دام التفات

* * *

گنه بر دل چه بندم ديده را تهمت چرا گويم * تو شيرين كرده در چشم و دل من خوبرويان را

* * *

اى به ناكامىات آموخته كام از تو كه خواست * جان به دشنام تو راضىست سلام از تو كه خواست ؟

خود به لطف خودم آموخته كردى ورنه * قاصد و نامه و صد گونه پيام از تو كه خواست ؟

وصل‌جويان تو را نيم نگاه است تمام * خائنانند همه ، لطف تمام از تو كه خواست ؟

اى برآرندهء « 2 » قرص خور از اين گرم تنور * چاشت ناداده به تشبيهى ، شام از تو كه خواست ؟

* * *

( 1 ) . اصل : - و . ( 2 ) . اصل : برآرند .