خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٤

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

آرى نامرد بىمروّت * وى سرتاپا دروغ و تهمت

ملحد تو خودى و تهمت آن * بر من كردى به رفع شبهت

من جعفريم كه قول و فعلم * بر ملّت من دهد شهادت

افعال تو آنچه هست مخفى * اظهارش هست از ضرورت

هم شافعى و هم حروفى * اينت كيش است و آنت ملت

بر قول تو صد هزار نفرين * بر فعل تو صد هزار لعنت

من فهمى زاير امامم * بر خاك نهاده روى طاعت

فرداست كه پاى كرده از سر * در قطع طريق آن مسافت

آنجا چو رسم برآرم افغان * وز تو نكنم به جز شكايت

تا داد مرا چنان كه داند * از چون تو منافقى ستاند

و له فى المقطّعات

در ديارى كه مسكن فهمى است * چهره را خنده‌ناك نتوان كرد

پنجه در شاخ سدره گر زده‌اى * سرفرازى چو تاك نتوان كرد

رستهء اين زمين ز خرد و بزرگ * شان برابر به خاك نتوان كرد

نه كسيشان كشد ، نه خود ميرند * خويش را خود هلاك نتوان كرد

زنده در گور خود نشايد رفت * با اجل اشتراك نتوان كرد

من يكى و ز يكى چه كار آيد * نكنم جد چراك نتوان كرد

جمع گشته مست آن‌قدر ناپاك * كه به صد سال پاك نتوان كرد

* * *

هست ابناى دهر را به مثل * سخنان همچو خارپشت درشت

كس نديدم كه مردنى نبود * هيچ‌كس نيست كش نبايد كشت

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

[ 18 . ] مير على اكبر متخلّص به تشبيهى

از جملهء سادات كاشان است و پدرش به كسب گازرى اوقات مىگذرانيد ، ليكن مشار اليه چون قابل افتاده بود در سنّ صبا ، ميل به مخالطت شعرا پيدا كرد و در شاعرى رشد تمام يافت ، امّا زود به خود قرار استادى و تحقيق داد و به واسطهء آن قرار و تصوّر ، دريافتن چيزى كه