خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٣

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

سبقت مطلب ، مباد تيرى * بيرون جهدت ز ناف بيرون

شرطست وصيت تو ، كامد * شمشير من از غلاف بيرون

وقتست كه سالها نيايى * از پردهء اعتكاف بيرون

گر كعبه بر آستانت آيد * نايى ز پى طواف بيرون

از طبع تو راستى نيايد * نايد ثمر از خلاف بيرون

خود را از تيغ من نگهدار * پاس سر خويشتن نگهدار

* * *

ميخى كه ز هجو برتراشم * من خود عجب ار معاف باشم

يزدى باشم نعوذ باللّه * سگ باشم و شافعى نباشم

هان ناخن هجو من درازست * مگذار كه سينه‌ات خراشم

مستغنيم از نعيم دنيا * نه چون تو غلام نان و آشم

هيچت زين روى زشت‌رو نيست * روى تو ز آهن است ، رو نيست

* * *

آن روى كه مرده‌شو نشويد * جز نكبت ازو كسى چه جويد

تصحيف گل آمدست چون گل * خوش وقت كسى كه گل نبويد

از ننگ تو تنگ شد قوافى * غير از تكرار كس چه گويد

سنّى گويد به شيعه ، سنّى * يزدى به كسى ديوث گويد

در شوره زمين يزد هرچند * تخم‌افشانى ، ديوث رويد

تو بىكس و كوى چون بميرى * غير از سگ كو كه بر تو مويد

روزى كه سقط شوى ، ز ننگت * كس جانب مرده شو نپويد

هرجا گذرى ، كلاغ گيرند * وَز گند سرت دماغ گيرند

* * *