خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٣٧

معنىگرايى يا معنىطرازى

ما كه بُندار بندر جگريم * كيسه‌پرداز معدن نظريم

نبود در وجود ما نفعى * بحر بىدُرّ و ابر بىمطريم

هر كجا آتشىست ما خاريم * هر كجا شعله‌اىست ما شرريم

* * *

بر سر كوى غم زمين گيرم * وز شب هجر پاى در قيرم

خلقى از زخم خوردنم شادند * در جهان چون نشانهء تيرم

* * *

گشته بر من حرام آسايش * شعله سانم يكىست مردن و خواب

بر فلك چون نظر كنم گريان * چرخ ، دريا شود ، ستاره ، حباب

* * *

آنم كه چون به شعر لبم آشنا شود * گوشم خزينه گهر مرحبا شود

آنم كه آفتاب ضميرم چو گرم گشت * خصم ار فلك بود ز تف آن سُها شود

* * *

جان رفته و بر پيكر محنت‌زده ، داغم * آن لالهء خودروست كه بر خاك مزارست

گر آه نباشد به رخ دل كه گشايد * در بزم غم اين پرده كه نامش شب تارست

ياقوت لبت را دل ما نايب كان است * غمهاى تو را سينهء ما صفّهء بارست

* * *

بسان خانهء زنبور خانهء تن من * مشبّك است ز تير نفاقِ اقرانم

ز طعن خلق به عالم من آن برهنه تنم * كه آشيانهء زنبور شد شبستانم

به وقت صبح غمين همچو طفل مكتبىام * به گاه شام حزين چون دل غريبانم

به باغ دهر من آن بيدلم كه پُر گردد * زمان زمان ز گُل داغِ تازه دامانم

ز شرم بىاثرى روبه‌رو نمىگردد * به داغِ سينهء مجروح هيچ درمانم

* * *

از بس كه هواى دل ما شعله‌فشان بود * شد سوخته بال و پر مرغ نفس ما

* * *

سوى چمن اگر رود شيفتهء جمال تو * شبنم روى گُل كند آبله‌هاى پاى را

ابو تراب بيك فرقتى