خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢١

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

ملا وحشى جهان نكبت * بحر تَعَب « 1 » است و كان نكبت

ملا وحشى كه بر سر او * بسته ، تتق آسمان نكبت

ملا وحشى چو برفروزد * شمعىست ز دودمان نكبت

ملا وحشى چو جغد ماده * جا كرده بر آشيان نكبت

ملا وحشى كه گاهِ گفتار * گوياست به او زبان نكبت

ملا وحشى كه ميتوان يافت * در چهرهء او نشان نكبت

ملا وحشى كه رنگ رويش * ياد آورد از خزان نكبت

ملا وحشى كه جز به ذاتش * نتوان بردن گمان نكبت

وحشى كه نخست نظمكش چه * نثرش چه و سست نظمكش چه

* * *

آنها كه طريق نظم پويند * از من همه زاد راه جويند

پيشم چو رسند طرفه‌گويان * انديشه كنند تا چه گويند

من آبم و همگنان سرابند * من سنگم و ديگران سبويند

اين دربدران كوبه كو را * گوييد سگ كدام كويند ؟

بر خاك طمع فتاده‌اى چند * خوشدل به كدام آب رويند ؟

پيشانيشان قرين سندان * در روسختى ، چو سنگ و رويند

چون . . . زبان دراز و چون . . . * گنده دهن و سياه رويند

جائى كه شوند داخل بحث * ظاهر نه كه از كدام سويند

اين قوم چو ضد اهل دردند * يا رب نابود و نيست گردند

* * *

وحشى به سر مبارك تو * شمشير منست و تارك تو

( 1 ) . اصل : كعب .