خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٠

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

به طوف كوى تو احرام آن كسان بستند * كه سر چو آبله پا نهاده بر دستند

كسان كه عهد شكستن نبود مذهبشان * به بخت من همه عهد نبسته بشكستند

چه مردن است كه صد زندگى به قربانش * كه از حيات گسستند و در تو پيوستند

چو سايه خاك‌نشين گشته‌اند در ره تو * كسان كه در به رخ آفتاب دربستند

چرا خورند غم مرگ و زندگى فهمى * جماعتى كه ز ننگ حيات وارستند

و له فى الهجويات

اى دل سر خورد و خواب بر نِه * نان در انبان خواب و خور نِه

آسايش را بگو شبت خوش * در بستر خواب نيشتر نه

ز انديشه دمى مباش خالى * ديوان خيال در نظر نه

خاموش مباش وز زبانت * دندان بردار و بر جگر نه

بار دگر از كلام شيرين * در كام زمانه نيشكر نه

مگذار بدر كنند افسار * پالان بر پشت گاو و خر نه

با عقربيان مكن مدارا * پا بردُم مار شور و شر نه

تا با تو كسى كه برستيزد * خونش شمشير هجو ريزد

* * *

اوّل وحشى سر فلاكت * سركردهء لشكر فلاكت

خوارىكش شهربند شومى * رسوايى كشور فلاكت

همزاد شئامت و كعوبت * همشير بردار فلاكت

تو بحرى ليك بحر نكبت * تمكين تو لنگر فلاكت

چون تو خلفى به طالع شوم * كم زاده ز مادر فلاكت

نيكو بنگر كه چون ز جيبت * سر بر زده اختر فلاكت

تف بر سر ريش او كه دارد * نكبت دو برابر فلاكت

نيكو گفتست آن سخن سنج * آن كو بُردست در سخن ، رنج

* * *