خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٩

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

چشمم پى نظّاره ز مقصد گله دارد * پاى مژه از قطره زدن آبله دارد

زنهار بهُش باش كه غافل نتوان بود * كى بىخبرى كردن ، اين سلسله دارد

راهىست ره عشق كه جانهاى شهيدان * گردىست كه دنبالهء اين قافله دارد

* * *

وقت آن است كه سر در ره سودا فكنم * چاك در سينهء پهناى تمنا فكنم

ابر با ديدهء گريندهء من برنايد * حل اين مسأله بر دامن دريا فكنم

راست بوده‌ست شب هجر و شب گور يكىست * فرصتم باد كه اين هر دو به يك جا فكنم

* * *

نه جفاى تو خلاصم ز گرفتارى كرد * عقل باعث شد و تدبير مددكارى كرد

دوشِ طاقت كه جفاى تو كشيدى همه عمر * دو سه روزىست كه اظهار گرانبارى كرد

اگر از شهر تو رفتيم سبب ظلم تو بود * ور دل از مهر تو كنديم خدا يارى كرد

آنقدر كرد غم عشق تو آزار مرا * كه مرا صدرنشين صف بيزارى كرد

دشمن از حيله به رغم دل فهمى با تو * آنچه در خواب نمىديد به بيدارى كرد

* * *

هستم ز ضعف بر سر يك مو نشسته‌اى * با خويش در جدل ، به دو زانو تو نشسته‌اى

بر فرق جان كلاه فنا كج نهاده‌اى * بر بادپاى مرگ به يك سو نشسته‌اى

* * *