خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٨

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

سوى غريب شهر خود ، بين به زكاتِ خوبيت * گوشهء خاطرى كه من ، زين سر كوى ، راهىام

* * *

چون بسوزد نفس گرم ز پا تا سر ما * طرح ماتمكده ريزيد ز خاكستر ما

* * *

اگر ناصح كند منعم دلا معذور مىدارش * كسى احوال من داند كه دور افتاده از يارش

ز ضعفم ناله از جان برنمىخيزد ، نمىدانم * كه از خواب خوش مستى كه خواهد كرد بيدارش

ز نادانى سيه‌روزى كه دل در چون تويى بندد * شود صبح قيامت روشنىبخش شب تارش

اگر باشد مدار كار او بر يارى مردم * سخن‌هاى ملال‌انگيز خواهم كرد در كارش

* * *

مرا شبىست كه چون طرّهء تو دلگير است * كه طفل يكشبه تا صبحدم رسد ، پير است

زبان شكوهء من گريه بسته مىدارد * شكايت ار نكنم ، گريه‌ام گلوگير است

گياه لطف ز خاك ره تو مىرويد * من از تو بخت ندارم ، تو را چه تقصير است

* * *

زنهار خنده بر دل پردرد ما مزن * دامن بر آتش نفس سرد ما مزن

تو گير و دار معركهء ما نديده‌اى * آهنگ ما مكن ، ره ناورد ما مزن

بسيار از جفاى تو آزرده خاطريم * انگشت بر لب گله‌پرورد ما مزن

* * *