خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٧

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

دور از تو آتشى كه نه در سينهء من است * پنهان هنوز در رحم سنگ و آهن است

در مجلسى كه دست دراز است شوق را * خوش الفتى ميان گريبان و دامن است

در سينه جان به مرگ دلم نوحه مىكند * در خانه‌اى كه مرگِ عزيز است ، شيون است

* * *

خاطر آزرده را فكر گل و گلزار نيست * داغ بر دل آنقدر دارم كه گل پربار نيست

* * *

به اين شتاب كه من در رخ تو مىنگرم * عجب كه لذّت حسن تو در توانم يافت

* * *

باز اشكم سر آرايش مژگان دارد * باز انگشت ملاقات به دندان دارد

دو سه روزىست كه يك جا ننشستم نفسى * تا چه پيش آيد و اين راه چه پايان دارد

خواب ديدم كه دلم بود به مويى بسته * آه كين واقعه‌ام سخت پريشان دارد

غيرت عشق نهانى كه ز خود مىپوشم * هر زمانم به يكى دست و گريبان دارد

كعبه رو را كه تمنّاى وصال حرم است * چه غم از سرزنش خار مغيلان دارد

فهمى از داغ دلت پنبهء خونين بركن * كه چراغى به رهت در شب هجران دارد

* * *

زنهار كه از خاك شهيدان مگذر زود * در لرزه ميفكن تن خونين‌كفنان را

چون زير قبا موج زند آن تن نازك * از رشك بسوزد جگر سيم‌تنان را

فهمى اگر از زخم جفاى تو بنالد * مردش نتوان گفت كه ننگ است زنان را

* * *

باعث زندگى من ، گوشهء خاطر تو شد * در دم اژدها روم ، زنده اگر نخواهىام