خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٦

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

شراب و عشق باهم يار و رشك غير در خاطر * ز من تا سر نزد بدمستيى بگذار برخيزم

* * *

پس از عمرى كه دلها گشت گرم مهربانىها * زبان خواهش من بسته شد از بىزبانىها

تو بىپروا و خودكامى دل من جاى آن دارد * كه نسبت با تو باشد در مقام بدگمانىها

* * *

اى باد صبح آهسته‌تر ، ترسم خبردارش كنى * آشفته سازى سنبلش ، از خواب بيدارش كنى

كى از تو روگردان شود خوارىكش آزار تو * گرد تو گردد بيشتر ، هرچند آزارش كنى

چون در گذر بينى يكى از خاكسارانت ، سزد * چشمى به سويش افكنى ، گوشى به زنهارش كنى

* * *

چون در نظر آيى تپدم دل كه مبادا * كاين بار « 1 » ز هربار دگر خوبتر آيى

* * *

نمىكنند جدا دشمنان ز دوست مرا * اگر چو غنچهء گل بركنند پوست مرا

به خاكسارى من سرخوش است خاطر من * به خاكپاى تو گر فكر آبروست « 2 » مرا

زمان زمان ز توام هست آرزوى دگر * ندانم از تو بگويم چه آرزوست مرا

كسان در آينه بينند خويش را و كمم * من از رخى كه چو آيينه روبه‌روست مرا

چراغ شوق برافروز در طلب فهمى * مرا بجوى كه هنگام جست‌وجوست مرا

* * *

( 1 ) . اصل : كانبار . ( 2 ) . اصل : آرزوست .