خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٥

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

چند اى دل ، دَم آبى به فراغت نخورى * هيچ بيمار نميرد كه تو حسرت نخورى

غرض من همه آن است كه با اهل غرض * نشوى بزم‌نشين ، جام به نوبت نخورى

خاطرى نيست كه آزرده ز آزار تو نيست * عجب ار باطن ارباب محبّت نخورى

* * *

دوستان را به يكدگر نگذاشت * اين ربايندگى كه در سر توست

* * *

بينم چو در رفتار او حيرت زمينگيرم كند * پا بر سر جان مىنهد ، غافل نهادى اين‌چنين

* * *

ميان ما و او بالين و بستر درنمىگنجد * دو دل ، يكدل ، دو جان ، يك جان ، دو سر را يك تن است امشب

هزارم نكته در هر حرف پنهان است و مىخواهم * دلى خالى كنم چون روى صحبت با من است امشب

* * *

كسى كز ذكر نامش خاطرم مىگشت آزرده * نمىدانم كه دل چون برد از من ، حيرتى دارم

* * *

اعجاز محبّت نگر اى دل كه ز بزمش * من كوشش رفتن كنم و او نگذارد

از مجلس او بر نتوان خاست كه ترسم * برخيزم و آن جنبش ابرو نگذارد

* * *

ز جان سختى نمردم بىتو امروز * مرا ديروز مىبايست مردن

* * *

رقيبا از سر كويش نخواهى رفت و مىبينم * كه همچون شعلهء شمشير خود را بر تو خواهم زد

* * *