خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٣

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

قدح گرفت و مرا زهد بر كنارهء طاق * فروكشيدم و برخاست بانگ نوشانوش

قدح چو چشم خروس از تلوّن باده * بَطك به غلغله تا سرزد از خروس ، خروش

به طعم ، تلخ و ز دشنام دوست شيرين‌تر * كه عقل بىخبر افتادى ار شنيدى بوش

چو مست كرد مرا عزم منزل خود كرد * به قامتى كه نصيبم شواد آن آغوش

به عجز و لابه و زارى گرفتمش دامن * به لطف گفت مكش دامن مرا و مكوش

بگو كه غير تو با من كه گشت همزانو * بگو به غير تو با من كه رفت دوش به دوش

چو اين بگفت شبت باد خوش هم از پى گفت * تو گفتى آنهمه خواب است يا پيام سروش

سخن دراز مكش بيش از اين مگو فهمى * كدام بزم و چه ساقى كدام باده ، خموش

* * *

سوى خودم چه خوانى ، از من چو عار دارى * بگذار تا بميرم ، با من چه كار دارى

* * *

اگر ناخوانده در بزمش روم كز وصلش آسايم * كسى او را طلب ناكرده ، برخيزد كه مىآيم

* * *