خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١١

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

گرچه زندانىِّ هجرم ليك سوداى كسى * يك نفس از حال چون من ناكسى غافل نماند

فهمى و وارستگى مِن بعد و شبها خواب امن * هيچ كس را تا قيامت پاى دل در گل نماند

* * *

بر همچو منى جلوه‌گريهاى تو حيف است * خود را منما ، تا به تمناى تو ميرم

* * *

مكرّر داغدارم مىكنى از من حذر مىكن * كه آتش مىشوم در خرمن حسن تو مىافتم

* * *

تنهايى از آن شعار كردم * كز خلق زمانه عار كردم

از جور زمانه بر توطّن * آوارگى اختيار كردم

هربار كه بر دلم نهادند * بر گردن صبر بار كردم

نادانى من نگر كه عمرى * بر غير خود اعتبار كردم

صد آبله زد زبان و انگشت * از بس كه بلا شمار كردم

فهمى ز هجوم سنگ بيداد * گرداگردم حصار كردم

* * *

در تكلّم لب لعل تو شكرخايى « 1 » كرد * جلوهء قدّ تو جان در تن رعنايى كرد

نگه از بيم تو از نيمهء ره برگرديد * دور باشِ تو چه با چشم تماشايى كرد

آنقدر لطف تو با من به تغافل گذراند * كه مرا عاقبت كار تقاضايى كرد

* * *

طفيل عشق من گرديد شهرى دوستدار او * كه رسم عشقبازى تازه كردم در ديار او

در آغاز محبّت كرده با من آنچنان لطفى * كه خواهم بود تا روز قيامت شرمسار او

* * *

( 1 ) . اصل : شكرخوايى .