خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٠

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

خورشيد رخ من كه مبيناد زوال * از دورى او خميده قدّم چو هلال

گاهى به خيال و گه به خوابش بينم * خوش خواب و خيالىست ، خوشا خواب و خيال

* * *

شبهاى فراق شمع‌سان كاسته‌ام * وز شعلهء آه مجلس آراسته‌ام

چون شعلهء آتشم نبوده‌ست قرار * صد بار نشسته باز برخاسته‌ام

* * *

آنى تو كه دولت از درت پا نكشد * وز دامن تو دست تمنّا نكشد

فردا ز پى وعدهء امروز تو نيست * نام كَرَم تو ننگ فردا نكشد

و له فى الغزليّات

چو ساخت ماتمى از هجر ، روزگار مرا * اجل درآمد و بگرفت در كنار مرا

به وصل او نرسيدم ، ز هجر او مردم * نخورده باده چرا مىكشد خمار مرا

تو ساده‌لوحى دل بين كه بر سر راهى * نكرده وعده ، نشانده به انتظار مرا

من از در تو به جايى نمىتوانم رفت * گر اعتبار ندارى به من سپار مرا

به باد شكوه نلرزد نهاد طاقت من * گرفته است تب صبر استوار مرا

به نيك و بد دگر احوال خود نمىپرسم * چو صاحبم دگرى شد به من چه كار مرا

عمارت دل ويران من مكن فهمى * كه اين خرابه نيايد به هيچ كار مرا

* * *

دل كه مىشد آرزوى جان ازو حاصل ، نماند * آرزو باقى نمانَد چون كسى را دل نماند

دادِ جانبازى چنان دادم كه چون بسمل شدم * در دلم حسرت ز دست و خنجر قاتل نماند