خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٩

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

تا ره عمر عدوت زود به پايان رسد * باد ز مستعجلى آبله ، پاى زمان

فهمى مدّاح را ساخته مداحىات * بر همگان سربلند ، بر همگان حكمران

و له فى الرباعيّات

امشب به خيال تو صفا مىكردم * لا حول ز جنگ و ماجرا مىكردم

هر دم به سرانگشت تغزّل گرهى * از گوشهء ابروى تو وامىكردم

* * *

آن شمع كزو خانهء من روشن بود * سرتاسر خانه‌ام ازو گلشن بود

گفت و شنوى نبود با هيچ كسش * از شش جهتش روى سخن با من بود

* * *

اى دوست مرا به كام دشمن كردى * سوز دل من بر همه روشن كردى

خواب غم من راه خيال تو گرفت * تا منع خيال و خواب از من كردى

* * *

در هجو من آنها كه به هم ساخته‌اند * همچون ذ . . . ، قلم علم ساخته‌اند

مستسقى آب پشت من گشته چنان * كز . . . ن ، دهن از پشت شكم ساخته‌اند

* * *

آنم كه فلك نقطهء پرگار من است * دامن به ميان برزده در كار من است

خورشيد كه ماه سايه‌پروردهء اوست * همسايهء ديوار به ديوار من است

* * *

فهمى كه ز توست موج زن بحر گناه * اى كرده تب گناه حال تو تباه

تا چند كنى نامهء اعمال سيه * اى ظالم رو سياه ، روى تو سياه

* * *