خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٤

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

قصيده

وزير شاه ملايك سپاه عرش سرير * خدايگان وزيران ، ملك حسين وزير

فكند همچو هما سايه بر سر اين بوم * كه باد فرّخ و فرخنده بر صغير و كبير

كسى كه طوق ولايش نكرد در گردن * برون نيامد چون زلف دلبر از زنجير

به آب و نان بسرشتند دست و طبعش را * خميرمايهء فطرت دمى كه بود فطير

حسود او كه گرفتار شد به صد سوراخ * زمانه بر سر سيخش كشيد چون كفگير

ز صدق پنجه زند صبح بر زمين خورشيد * پى فناى عدويش چو بركشم تكبير

همه تدارك دلهاى خسته پيشهء اوست * بلى كنند سراى شكسته را تعمير

ضعيف را ز قوى نيست جاى ناليدن * قلم به عهدش سر باز مىزند ز صرير

اگر نسيم ز خُلق خوشش خبر يابد * ز گلستان نكند وقت صبحدم شبگير

به غير ذات و صفات خداى عزّ و جلّ * كمال اوست كه نقصان نيابد از تغيير

به چنگ حادثه تدبير او سپردارىست * كه فتنه را نتوان زد به تير يك سر تير

به سعى او نشود در زمانه تقصيرى * بجز صلوة مسافر كه مىشود تقصير

كلاه زنگلهء مهر بر سر صبح است * به عهد خواجه مگر آب كرده‌ست به شير

كمان خواجه چو تير قضا خطا نشود * يقين كه تابع تدبير او بود تقدير

سخن شناسا ، دانا دلا ، زبان دانا * تويى كه نيست زبان را ز مدحت تو گزير

تو خود نظير خودى ، آفريدگار تو را * نيافريد شبيه و نيافريد نظير

چه پوشم از تو كه هرچند بيش مىكوشم * قباى مدح به بالاى قدر توست قصير

نبوده است پشيزى به چشم همّت تو * جهان و هرچه در او هست از قليل و كثير

سحاب را نتوان با كف تو نسبت كرد * كه گاه‌گاه بماند سحاب از تقطير

در اعتقاد تو من دانم و عقيدهء من * خدا ندارم اگر بيم دارم از تكفير

كمال ذات تو محتاج مدحت من نيست * كه كعبه را چه تجمّل فزون شود ز حصير

سخن به نزد جناب تو عرضه داشتنم * چنان بود كه . . . . . نزد تير دبير

چو كلك من رقم نظم مدحت تو كند * سزد كه دودهء جرش رسد به دود اثير

مرا عطاى تو روزى چو دايه مىپرورد * كه طفل خاطر من لب نشسته بود به شير