خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٣

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

گويا ستم تو در ميانه * زد قرعه و فال بر من افتاد

از هم دوريم راحت و من * كى جمع شوند باهم اضداد

مادر كه به مرگ من نشيند * خوش بودى اگر مرا نمىزاد

مىخواست دلم بنالد از تو * ديگر چه كنم دلم نمىداد

نفرين بر تو نمىتوان كرد * دشنام به تو نمىتوان داد

از دست تو گر خلاص يابيم * وز قيد تو گر شويم آزاد

سر زير لحد بريم خوشدل * آسوده دلى نهيم بر گل

تا كى من و بينوا فتادن * در گوشهء انزوا فتادن

كارم چون مرغ نيم بسمل * برخاستن و به جا فتادن

عاقل بر خويش كى پسندد * خود رفتن و بر بلا فتادن

پرهيز نكردن و در آخر * بر بستر بىدوا فتادن

شد خانهء دل شكسته از تو * نزديك شد اين بنا فتادن

زين بيش نماند طاقت دل * ناسور شده جراحت دل

اى درد تو غمگسار فهمى * وى داغ تو يادگار فهمى

يك روز نديد چشم حسرت * بالاى تو در كنار فهمى

بارى كف راحتى نسودى * بر ريش دل فگار فهمى

خوش مىبودى اگر نبودى * بر خون خوردن مدار فهمى

اى همنفسان اگر ببينيد * روزى يكى از ديار فهمى

از دلسوزى اگر بپرسد * كآنجا چون است كار فهمى

زنهار كه يك‌به‌يك بگوييد * اى واى به روزگار فهمى

فهمى ز در تو رفت آخر * آزرده دل و شكسته خاطر

* * *