خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠١

[ 17 . ] مولانا موحد الدين فهمى

عالم پير از ظهورش شد جوان بار دگر * چون زليخاكش ميسّر شد پس از پيرى ، شباب

از خدا با صد دعا مىخواستندش عالمى * استجابت را قرين باشد دعاى مستجاب

دشمنش را سر فتادن بر كُله سبقت گرفت * بىخبر غافل كه نايد تاجدارى از حباب

پردهء دل خصم را صد پاره از شمشير اوست * عقل مىداند كه نشكيبد كتان با ماهتاب

خون گرفته خصم را پاى سياحت كوته است * كز لعاب ديدگان مانده‌ست چون خر در خلاب

روزگارش همچو نى انگشت كارى مىكند * او ز خجلت دست بر سر مانده مانند ذباب

پادشاهى بر تو عاشق چون نبوّت بر نبى * آفرينش بر تو واله ، چون نصير و بو تراب

مدّت ايّام اين دولت كه بادا مستدام * مدّتى باشد كه ايّامش نيايد در حساب

* * * تركيب‌بند

اى خاك در تو افسر من * حكم تو چو چشم بر سر من

از من همه كينه در دل تو * چون جان مهر تو در بر من

پستم چون خاك و كينهء تو * پا ننهاده‌ست از سر من

مىترسم دامنت بگيرد * آه از دل دردپرور من

آخر خوارى نتيجه بخشيد * از تو طلب مكرّر من

از سايهء خويش مىهراسد * شاهين ديده ، كبوتر من

بىطاقتى است طاقت دل * بىلنگرى است لنگر من

تا چند به دل فروخورم آه * زين پس من و صبر ، حاش اللّه