خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٣٤

مكتب وقوع

تو را از بىكسى پهلوى خود جا دادم اى ناصح * نمىگفتم كه بنشينى نصيحت‌كار من باشى

* * *

گذشت داغ غمش ز استخوان به مغز رسيد * دلا بساز كه نانت به روغن افتاده‌ست

* * *

خوبند دلبران جهان گلشنى ، ولى * چون نيك بنگرى همه با بيدلان بدند

گلشنى

گه به سوى كفش بيند گه نظر بر در كند * يك زمان ننشسته پيشم فكر رفتن مىكند

* * *

سرو گويا كرده دعوى با قد سيمين برش * باد ازين معنى برو هر لحظه جنباند سرش

حيدر طهماسبى

غم دنيا مخور چندين كه اين غمخانه ديرين * نمىماند به كس بسيار و از بسيار كس مانده

* * *

چو كوزه همدم آن لعل دلستان گرديد * پياله راز هوس آب در دهان گرديد

* * *

چه تند و تيز به دل بردن من آمده‌يى * شتاب چيست به آتش گرفتن آمده‌يى

ادهم كاشانى

در قيامت دادخواهان تو چون پيدا شوند * اهل حشر از شورش و غوغا به يكديگر خورند

كامرانيهاى پرويزى تلافى مىشود * چون به هم فرهاد و شيرين در قيامت برخورند

امير رفيع الدين حيدر معمايى

بروم ، مىكُشدم ، صبر كنم ، مىميرم * مصلحت چيست عزيزان بروم يا نروم

گفتى البته بيا زود حسابى فردا * خواهم آمد اگر امروز ز دنيا نروم

* * *

حسابى بس كه گفتى عاشقم عاشق شدم آخر * تو آخر گفته گفته عشق بستى بر گلوى من

حسابى نظنزى

دل پراضطرابم با وصالش كى شود ساكن * كه خار حسرت ديدار در پيراهن است امشب

* * *