خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٠

[ 16 . ] مير نظام الدين هاشمى

دلى كه گشت به درد تو مبتلا چه كند « 1 » * دواى خود ز كه جويد ، به اين بلا چه كند ؟

غمت كه سر به جهانى فرونمىآرد * به من چگونه مصاحب شود مرا چه كند ؟

* * *

مرا هرگه ز لذّت‌هاى جورش ياد مىآيد * هزاران « 2 » رشك بر هر كشتهء بيداد مىآيد

دلم را زد به تير غمزه و من مضطرب حالم * كه اين صيد زبون كى بر سرش صياد مىآيد

اگر دارى غم جان هاشمى سويش مبين ديگر * كه كار صد اجل ز آن غمزهء جلّاد مىآيد

* * *

در جهانم نيست طالع هاشمى از هيچ كس * با كسى يارى نكردم ، كاو به من دشمن نشد

* * *

دى ز آزار رقيبان مضطرب حالم چو ديد * تا دهد تسكينِ من ، صد شكوه از اغيار كرد

* * *

ببين كمال تعلّق كه كُشتهء ستمش * هنوز از رخ او چشم برنمىگيرد

* * *

باد در آتش مدام اين جان ناوك خورده‌ام * كاضطرابش ذوق صيد از خاطر صياد برد

* * *

دلم را رام خود ناكرده از مجلس مرو بيرون * رمد صيدى كه بىوقت از كمين صياد برخيزد

* * *

تو بىوفايى و دورى گزين و غير طلب * چه اعتماد به يارى كه اين‌چنين باشد

* * *

مىكند آزار من بهر رقيبان هر زمان * صد تنزّل كردم و او شرمسار من نشد

( 1 ) . اصل : كنم . ( 2 ) . اصل : هزار .